We moeten onszelf natuurlijk wel serieus nemen, dus een lunch-werkbespreking in restaurant Wilhelminapark in Utrecht. ’s Ochtends al lastig, want wat doe je aan. Ik ga niet iedere dag in een sjieke tent eten. De buurvrouw raadt me een rokje aan met mn zwarte laarzen. So be it!

Gelaarsd en gerokt komen M. en ik aangefietst en we parkeren onze barrels in de daarvoor bestemde rekken. Hoe ongemakkelijk we ons voelen blijkt wel als de deur niet open gaat. Duwen in plaats van trekken, in sommige situaties vergeet je zelfs de basisprincipes.

Zodra we zitten, krijgen we een glaasje heerlijke wijn en een bubbelloos glaasje water. Hm, dat lucht op. De stijve ober, met te gele tanden, waarom doet hij daar niets aan? biedt ons de kaart aan en vertelt wat het dagmenu is. Kiezen is altijd al moeilijk, nu helemaal. Het dagmenu gaat aan ons voorbij. Ik kies voor de poldervriendjes, M. kiest iets anders.

Als we ons eerste broodje krijgen, vliegen de ideeen uit onze pen. Kennelijk is dit een goeie ambiance voor brainstormsessies. De tweede tafel schuift aan, wij bezetten tot dat moment het enige tafeltje, januari, dan heb je dat. Na de iets te vette amuse, zalm heeft geen extra olie nodig volgens ons, arriveert de entree. Erg lekker maar mijn eendelevertje is wel erg dominant op de slak, het konijn en de paling. Het stond er ook niet bij op de kaart. Of begrijp ik de kaart niet?

Afin de main course dan maar. Tot nu toe nog niet wildenthousiast. Zalm en Dorade it is! Lekker, maar zeker niet hemels, buitengewoon of superlekker. Na het hoofd maar geen toetje, thee met Friandises a 9 euro. Lapsang Souchong uit een zakje? Kopjes met thee aanslag? Pfff, onze conclusie luidt: Wij kunnen dit zeker zo goed! Iets minder poeha, maar bevredigender gevoel.

We begrijpen er vast niets van, of het team had haar dag niet. Voor ons voor de volgende werklunch een broodje kaas graag, met een mooi kookboek, een lekker mes en stevige pan. Daar heb je meer aan!